Qand i copàa èl sì

Qand i copàa èl sì

L’era asé ‘na us:” curì…ì còpa èl sì.
D’enturen da löch, stale e contrade,
riàa curius, de ul, èn ròs de gnari,
i piö picinì èn bras a le so mame.
Per èn spetacol d’engremì la pel.

Sota èn portèch, tacàt a ‘na tresera,
pindìa le corde endo, spartit per mès,
i ligàa èl sì, nüd nüdent, zamò pelat.
L’era èn patibol per giü, chè poarì,
èl ghìa sul ‘na culpa:d’eser bu fés!

Sura èn gran föch de paia e de fasine,
buìa l’aiva d’èn paröl, töt ströt de calì.
Spiegaa el copadur:”  chesti i’èl cör
e la corada, con gamisel de bodèi”.
Del sì cari i me sc’èc’ sa böta via niènt.

On an, sere picinina, fiocàa de lena
e la nef,col föm le fiame e le falìe,
la sterluzìa töta, istès de n’aparisiù.
Èl sì, capìt chè per lü l’era finìda,
via a scapà, ma l’è subit sprofondat.

Apena i l’ha riat e i g’ha scanat èl cör,
s’è slargat cald èl sanch èn fond a l’ era,
co ‘na macia rossa, che someàa viva,
èn mès a töt chèl bianch stindìt èn tera,
èn mès al bianch, chè ignìa zo dal ciel.

Candida Gottardi

 
  • 28 Dicembre 2018

I commenti sono stati chiusi.